धनुषा । ढोकाबाहिर कसैको पाइला सुनिन्छ। घरभित्र बसेकी पूजा साहको मुटु एकाएक ढुकढुक गर्न थाल्छ। अपरिचित नम्बरबाट फोन आउँदा पनि उनको मनमा एउटा आशा पलाउँछ—सायद अजयको खबर आयो कि?

तर, अहिलेसम्म न ढोकाबाट आएको कुनै पाइला अजयलाई लिएर आएको छ, न फोनको घण्टीले उनका श्रीमान्को आवाज सुनाएको छ।

भोटेकोशीमा आएको विनाशकारी बाढी र पहिरोपछि धनुषाका ३० वर्षीय इन्जिनियर अजयकुमार सिंह सम्पर्कविहीन भएको एक साता पुग्न लागेको छ। पात्रोमा दिनहरू थपिँदै छन्, तर पूजाका लागि ती दिन सामान्य दिन होइनन्। श्रीमान्को खबरविहीन हरेक घडी उनका लागि वर्षौंजस्तै लामो बनेको छ।

घरको मूल आधार नै हराएजस्तो भएको छ।

आफन्त र छिमेकीहरू सान्त्वना दिन घर आइरहन्छन्। कोही धैर्य गर्न भन्छन्, कोही ‘सबै ठीक हुन्छ’ भनेर आश्वस्त पार्न खोज्छन्। तर, पूजाको मनमा एउटै प्रश्न घुमिरहन्छ—‘अजय कहाँ छन्?’

अजय धनुषाको कमला नगरपालिकाका बासिन्दा हुन्। उनी डोसान हाइड्रोपावरअन्तर्गतको २१६ मेगावाट क्षमताको माथिल्लो त्रिशूली–१ जलविद्युत् आयोजनामा इन्जिनियरका रूपमा कार्यरत थिए।

भदौ १० गते बुधबार भोटेकोशीमा आएको भीषण बाढीले आयोजनाको कार्यस्थल र कर्मचारी बस्ने क्याम्प प्रभावित बनाएपछि उनी सम्पर्कविहीन भएका हुन्।

त्यो अन्तिम फोन

भदौ १० गते बिहान ८ बजेर ३९ मिनेट।

पूजाको मोबाइलमा अजयको फोन आएको थियो। अजय क्याम्पमै थिए। खाजा खाँदै गर्दा उनले श्रीमतीसँग सामान्य कुराकानी गरे।

सायद उनीहरू दुवैलाई थाहा थिएन—त्यो सामान्यजस्तो लागिरहेको कुराकानी नै उनीहरूबीचको अन्तिम संवाद बन्नेछ।

त्यसपछि अजयको फोन आएन।

केही समयपछि भोटेकोशीमा आएको भीषण बाढीले आयोजनास्थलमा ठूलो क्षति पुर्‍याएको खबर फैलियो। पूजाको मनमा डर पस्न थाल्यो। उनले अजयका सहकर्मी र सम्बन्धित पक्षसँग सम्पर्क गरेर श्रीमान्को अवस्था बुझ्ने प्रयास गरिन्।

तर, स्पष्ट र आधिकारिक खबर आएन।

समय बित्दै गयो। फोनको प्रतीक्षा झन् बाक्लिँदै गयो।

‘उहाँ कहाँ हुनुहुन्छ, केही त जानकारी देऊ’

अजयसँगै आयोजनास्थलमा कार्यरत अन्य कर्मचारी तथा कामदारसमेत बाढीपछि सम्पर्कविहीन भएको जानकारी परिवारले पाएको छ।

अजय सुरुङभित्र फसेको हुनसक्ने अनुमानसमेत गरिएको छ। तर, अन्तिमपटक बिहान ८ः३९ बजे श्रीमान्सँग भएको कुराकानीका आधारमा उनी क्याम्पमै रहेको पूजाको बुझाइ छ।

सबैभन्दा पीडादायी कुरा भनेको—अजय कहाँ छन् भन्ने यकिन नहुनु हो।

‘उहाँ कहाँ हुनुहुन्छ, केही त जानकारी देऊ।’

पूजाको यो आग्रहमा आक्रोशभन्दा बढी एउटा पत्नीको छटपटी सुनिन्छ। श्रीमान् जीवित छन् कि छैनन् भन्ने खबरसमेत नपाउँदा उनको प्रतीक्षा झन् असह्य बनेको छ।

कम्पनीबाट कर्मचारीहरूको अवस्थाबारे स्पष्ट विवरण उपलब्ध हुन नसकेको भन्दै पूजाले गुनासो गरेकी छन्। उद्धारका लागि भइरहेको पहलसमेत पर्याप्त नभएको उनको आरोप छ।

सम्बन्धित निकाय एकअर्कालाई देखाएर पन्छिँदा आफूहरू झन् असहाय बनेको उनको भनाइ छ।

उनलाई अहिले ठूलो आश्वासन चाहिएको छैन। केवल एउटा निश्चित खबर चाहिएको छ।

‘उहाँ कहाँ हुनुहुन्छ, कस्तो अवस्थामा हुनुहुन्छ भन्ने मात्रै थाहा पाउन पाए हुन्थ्यो।’

एक महिनाकी छोरी र बाबुको प्रतीक्षा

अजय र पूजाको विवाह भएको धेरै भएको छैन। उनीहरूको दाम्पत्य जीवनले भर्खर एक वर्ष पार गरेको छ।

अझै एक महिनाकी छोरी छिन्।

बाबुको अनुहार राम्ररी चिन्न नपाउँदै ती शिशुको जीवनमा बाबुको अनुपस्थितिको छाया परेको छ। छोरीलाई काखमा च्यापेर पूजा श्रीमान् फर्किने बाटो हेर्दैछिन्।

छोरीले सायद बुझ्दिनन्—किन आमा बारम्बार मोबाइल हेर्छिन्। किन फोन बज्दा आमा झस्किन्छिन्। किन अपरिचित नम्बरबाट आएको फोनमा पनि आमाको आँखामा एकाएक आशा देखिन्छ।

तर, पूजालाई थाहा छ—त्यो फोनको प्रतीक्षा कति लामो छ।

घरमा आउने आफन्तहरू उनलाई सम्झाउँछन्, ‘धैर्य गर्नुस्, सबै ठीक हुन्छ।’

पूजा पनि धैर्य गरिरहेकी छन्।

तर, धैर्यको पनि सीमा हुन्छ।

बाढी गएको दिनदेखि उनको समय मानौँ रोकिएको छ। घडीका काँटा अघि बढिरहेका छन्, पात्रोमा दिन फेरिइरहेका छन्, तर उनको जीवन भने त्यही बिहान ८ः३९ मिनेटमा अडिएको छ।

त्यही अन्तिम फोनमा।

त्यही अन्तिम आवाजमा।

त्यही अन्तिम आशामा।

आशा अझै बाँकी छ

भोटेकोशीको बाढीले धेरै परिवारको जीवन उजाडेको छ। कतिपयले आफन्त गुमाइसकेका छन्। कतिपय अझै आफ्ना प्रियजनको खोजीमा छन्।

अजयको परिवार पनि अहिले त्यही पीडादायी प्रतीक्षाको पंक्तिमा छ।

समय बित्दै जाँदा चिन्ता बढेको छ। तर, अजयको अवस्थाबारे कुनै आधिकारिक पुष्टि नभएकाले पूजाले आशा छाडेकी छैनन्।

उनको प्रार्थना एउटै छ—जहाँ भए पनि श्रीमान् सुरक्षित होऊन्।

एकपटक फोन गरून्।

आफ्नो आवाज सुनाऊन्।

‘अब धेरै केही चाहिँदैन, उहाँको आवाज मात्रै सुन्न पाए हुन्थ्यो।’

पूजाका लागि अहिले यही नै सबैभन्दा ठूलो चाहना हो।

एक महिनाकी छोरीलाई काखमा च्यापेर उनी अझै बाटो हेरिरहेकी छन्।

सायद कुनै दिन ढोकामा फेरि कसैको पाइला सुनिनेछ।

सायद यसपटक त्यो पाइला सान्त्वना दिन आउने आफन्तको हुनेछैन।

सायद अजय नै फर्केर आउनेछन्।

त्यही आशामा पूजा पर्खिरहेकी छन्।

भोटेकोशीको बाढी गएको दिनदेखि उनका लागि समय रोकिएको छ। अरूका लागि यो केही दिन मात्रै होला, तर पूजाका लागि बितेका प्रत्येक घडी वर्षौंजस्तै भारी बनेका छन्।

उनी अझै पर्खिरहेकी छन्—अजयको एउटा फोनको, एउटा खबरको, अनि घरको ढोकामा देखिने श्रीमान्को त्यो अनुहारको।